Pomiar swojego montażu przeprowadziłem dwa razy, na dwóch różnych teleskopach. Poprzez Oriona 80ED-ogniskowa 600mm, drugi pomiar był wykonany przy pomocy MeadeLX200 10’’ – ogniskowa 2500mm. Do zdejmowania obrazu gwiazdy użyłem kamery Meade LPI, o wielkości piksela 8 mikrometrów. Pomiary przeprowadzane były w odstępie dwóch dni, oczywiście ze względu na nienajlepszą pogodę. Za pierwszym razem 25 sierpnia 2006 około północy mierzyłem gwiazdę Almach (w okolicy M33), znajdowała się wtedy 42 stopnie nad horyzontem, drugiego dnia 27 sierpnia 2006 podczas pomiarów przez Meade, pogoda była już tak zła, że jedynym widocznym obiektem była Vega około 57 stopni nad horyzontem.

Powodem przeprowadzenia dwóch różnych pomiarów było podejrzenie, że na Orionie przy ogniskowej tylko 600 mm rozdzielczość przetwornika w kamerze jest zbyt mała, czytaj porównywalna z mierzonym PE. W trakcie pomiarów okazało się, zresztą, że podejrzenie było jak najbardziej uzasadnione. Choć nie miało to większego wpływu na wyniki. Stanowisko pomiarowe wyglądało jak na zdjęciu obok:

Orion 80ED: 2.6 kg
Meade LX200 10’’: 15 kg
SBIG 2000 XM: 1.5 kg

Do zdejmowania danych o ruchach gwiazdy użyłem oprogramowania AstroSnap, a do analizy danych programu PEAS. Z ciekawostek program ten jest na tyle uniwersalny, że może nawet pobierać dane z dowolnego guidera, np. SBIG’a. Choć wymaga to wtedy nieco zabawy w Excelu z obróbką danych.

Pomiar drugi: Meade LX200 10’’, Meade LPI, Paramount Me, ogniskowa 2500 mm (Dane źródłowe)

Dlaczego wykresy się różnią?

Z dwóch przyczyn – podstawowa to różnica w ogniskowych teleskopów. Drugą przyczyną jest włączenie funkcji PEC w montażu, która co prawda wygładziła wykres, ale nie zmieniła zasadniczo wyniku PE. Jeśli pogoda dopisze to przeprowadzą jeszcze trzeci pomiar poprzez LX200 z wyłączoną funkcją PEC w montażu.

Testowe zdjęcie.

24 października udało mi się w końcu poprawić metodą dryftu ustawienie montażu na biegun północny. Zasadniczo jestem już prawie zadowolony choć gwiazdy mają jednak jeszcze malutki dryft.
Efekt 20 minut naświetlania gwiazdy na południowym niebie widać na zdjęciu poniżej:

czas 1200s, Orion 80ED, ogniskowa 600 mm,
fragment z pełnej klatki, zdjęcie oczywiście bez guidingu
z wyłączoną funkcją PEC w montażu.
Było wykonane przy fatalnej pogodzie,
właściwie przez chmury. Przy 10 minutowych ekspozycjach gwiazdy są idealnie punktowe, czy raczej okrągłe :).

Ciekawostka.

Udało mi się wgrać do PEAS’a dane z guidera zebrane podczas robienia zdjęcia M33. Wynik był dość zaskakujący: